Mostrando entradas con la etiqueta Aproveitamentos enerxéticos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Aproveitamentos enerxéticos. Mostrar todas las entradas

martes, 10 de marzo de 2009

Enerxía hidroeléctrica

É sabido por todos que o desnivel que ten o río Xallas ó longo do seu curso é moi explotado por encoros para a obtención de enerxía.
O Xallas conta con seis centrais hidroeléctricas no seu curso, entre elas están:
a da Fervenza, Castelo, a Balsa, Ponteolveira, Santa Uxía e a do Ézaro.
Todas elas producen uns 133.000kw de potencia, son propiedade de Ferroatlántica que as emprega para abastecerse de enerxía, aínda así e pouca e precisa comprala restante a Fenosa.
Das centrais xa comentamos moito anteriormente polo que non imos repetir o mesmo.


Ferroatlántica

É moi difícil ver outra cousa conforme un se aproxima á fábrica, pero paga a pena apartar os ollos dela: está a cincocentos metros dun antigo Camiño Real que na beira garda a chamada Pedra Ancha; según os naturais da zona, é un dos petróglifos máis importantes de Galicia. As incriscións gravadas no granito da pedra están datados na Idade de Bronce (1800 - 700 a. C.) Reproducen puñais e alabardas.
Os chuciños e os coitelos que debuxaran os devanceiros fan de escolta para a factoría "fumeadora" que leva máis dun cuarto de século funcionando onda eles. Coñecida como a fábrica de Dumbría, esta nave está no Hospital de Lagoso, cerca de onde se bifurca a ruta xacobea Fisterra - Muxía; forma parte como un todo do proceso de produción da de Brens ( Cee) , a 10 quilómetros, de feito para Ferroatlántica trátase dun mesmo centro de produción con cinco fornos. A planta de Brens fora feita hai un século para a fabricación de carburos. No ano 2002 traballaban aquí 236 persoas entre fixos e eventuais; cen menos ca dez anos antes.
As minicentrais do Xallas creáronse para suministrarlle enerxía exclusivamente. Segundo fontes da factoría non producen a electricidade suficiente para as fábricas e teñen que mercar electricidade. Ferroatlántica só lle vende electricidade sobrante da cunca do Xallas a Unión Fenosa cando as fábricas de Brens e Dumbría paran pola noite.
Negaban, por certo, que os seus residuos contivesen metais pesados, como se queixan por veces os mariscadores de Cee. En marzo do 2005 deulles en cambio por recoñecer que a contaminación por hidrocarburos da ría de Corcubión era culpa deles. Esa declaración de parte seviulles para eludir sancións severas e saldaron a súa responsabilidade cunha doazón de cen mil euros á Fundación Arao, creada pola Xunta para recoller fondos tras o episodio do Prestige. Poucas semanas despóis, a Xunta asinaba con eles un convenio segundo o que o Goberno galego poría os 12 millóns de euros necesarios para ampliar ata 310 metros o peirao de Brens - Cee aumentándolle o calado ata 12 metros, para que puidesen atracar barcos de ata 25000 toneladas.
Da contaminación segue sen saberse nada. Tras case catro anos de pescudas, a consellería de Medio Ambiente continúa sen dicir de donde veñen os verquídos. Os bancos de marisqueo de Cee e Corcubión tiveron que pecharse media ducia de veces entre finais de 2002 e xullo de 2006. A Unión Europea ten claro que as factorías de Dumbría e Brens, como mínimo axuda ó efecto invernadoiro. As autoridades da Comisión téñenas inscritas no rexistro Esper. Nesta lista figuran as industrias vixiadas pola súa polución. Unha vez ó ano Ferroatlántica ten que informar ás autoridades das súas emisións contaminantes ( sobre unha lista de cincuenta substancias) e Bruxelas fai públicos eses datos.
Pero no outono de 2006 todo isto perdeu importancia. As catro inundacións seguidas que sufriu Cee arrastraron á ría de Corcubión litros e litros de auga doce, con lama chea de borralla da grave vaga de incendios do verán, estragando os bancos marisqueiros nunha imaxe apocalíptica, parecida en todo á marea negra do Prestige.
Ferroatlántica S. L. , constituída en setembro de 1992, con factorías en España, México e Venezuela, produce ferroaliaxes que se utilizan en sectores como a siderurxia, o aluminio, as siliconas, os eléctrodos de soldadura, os semiconductores ou as células solares fotovoltaicas. Segundo se lee na web da compañía, ten moita sona o eléctrodo elsa, patentado por eles e usado en todo o mundo na producción de silicio. Tamén dispoñen de estudos propios sobre a aplicación de microsílice en formigón de alta resistencia. A capacidade de producción anutal chega ñas 167.000 toneladas de ferrosilicio, ás 40.000 de silicio metal, ás 215.000 de ferromanganeso, ás 170.000 toneladas de ferrosilicomanganeso, ás 16.000 de pasta de eléctrodos, ás 44.000 de microsílice e ás 10.000 toneladas anuais de pulverizados.
Os recursos enerxéticos de Ferroatlántica baséase no aproveitamento hidráulico dos cauces dos ríos Xallas e Grande en Galicia e Esera e Cinca en Aragón. A división de enerxía xestiona de maneira integral a producción, transporte e transformación da enerxía eléctrica do grupo. As centrais son automáticas. As presas, centrais e subestacións opéranse a distancia apoiadas polo persoal de mantemento a pe de instalación.
Ferroatlántica autoabastécese extraendo seixo industrial en Galicia das súas minas chamadas: Sonia, Conchitina, Esmeralda, Transmonte, Merlán e Cristina a través da sociedade Cuarzos Industriales e máis da mina de Serrabal da sociedade RAMSA, propiedade tamén do Grupo Villar Mir.
Por causa desta última, a de Serrabal, situada en Vedra e Boqueixón, interromperon as obras e estudaron mudar o trazado do tren de alta velocidade entre Ourense e Santiago. A liña pasaba polo xacemento de seixo e Ferroatlántica raclama nos tribunais a estratosférica cifra de 895 millóns de euros. A plataforma de concellos afectados polo AVE sostiña que o trazado apenas invadía o 10 ou 20 por cento do xacemento de seixo, uns 100 ou 200 metros dun total dun filón de tres quilómetros. A empresa di que a liña do ferrocarril pasa pola parte máis rendible desta mina, que produce o mellor seixo siderúrxico de todo o mundo co que abastecen as plantas de Sabón, Cee e Dumbría. Villar mir insinúa que os 40 postos de traballo de Serrabal e os 395 das tres factorías están en cuestións.
Como na política as afirmacións rotundas pouco duran, en abril de 2.006 cambioulle o aire ós cataventos. O Ministerio de Fomento desdíxose e anunciou que ía manter o trazado inicial, sobre a mina, que antes lle parecera inviable. O motivo disque era non buscar un distinto, que atrasaría dous anos o inicio das obras. Esta negociación foi relacionada en varios medios coa tramitación dos tres novos aproveitamentos hidroeléctricos do Xallas que solicitaran os de Villar Mir para crear outra central hidroeléctrica máis na presa de Castelo e ampliar as de Ponte Olveira e da Fervenza.

Enerxía eólica

Vamos informandovos sobre o impacto da enerxía eólica nesta rexión:
A finais do 2003 a potencia eólica instalada no noso País era de 1.617 megavatios e había un total de 2.500 aeroxeneradores en territorio galego que viñan funcionando unas 2.750 horas ó ano. Daquela o futuro xa apuntaba cara plataformas mariñas en mar aberto para aproveitar mellor o vento. O que máis amola é que chantada semellante cantidade de parques que custaron preto dun millón de euros e crearon 2.200 postos de traballo, resulta que na primaveira do 2004, Rede Eléctrica de España descolgouse dicindo que é una producción de baixa calidade e que un simple curtocircuíto deixa os aeroxeneradores fora de servizo.
A APPA replicou cualificando de inapropiadas as recomendacións de Rede Eléctrica. Os productores din que a desconexión automática dos aeroxeradores ante perturbacións na rede prodúcese por exixencia da normativa vixente e pola necesidade de protexer as máquinas ante estes incidentes. Á Asociación de Productores de Enerxía Eléctrica Renovables tampouco lle gustou moito que a REE opine sobre a cantidade de enerxía que haxa que instalar en Galicia. Disque que se ocupe de que a integración na rede se faga como é debido, que ese é o seu cometido. De todos modos, no ano 2.006 algúns técnicos sosteñen que , cos aeroxeradores axeitados, os parques galegos poderían pronducir cinco veces máis do que producen ocupando o mesmo espazo.
No ano 2.004 España foi o Estado que máis potencia eólica instalou (2.065 megavatios), contando a de Galicia.
A finais dese 2.004 comezaron a filtrarse á prensa algunhas queixas do sector contra os “especuladores” que obtiñan licencias da Xunta de Galicia para venderllas a prezos millonarios despois ás empresas eléctricas.
O nacemento do Xallas está presidido polo Parque Eólico do Castelo, posto en marcha por Unión Fenosa no ano 2.001. En contra do que o seu nome indica, estes máis de vinte aeroxeradores orientados cara ó oeste están plantados nos montes Maior e Atalaia, en territorio dos Concellos de Coristanco e Tordoia.
En abril do 2.005 vendo a desfeita dos viraventos na mon
taña, os da ribeira comezaron a preocuparse tamén. As confrarías de pescadores da Costa da Morte reaccionaron contra dous estudos de instalacións de senllos parques eólicos mariños reclamando máis información, precisa e veraz, sobre o impacto real que poderían ter sobre a pesca e o mar as plataformas mariñas de enerxía eólica. O propio goberno galego coincidiu cos pescadores en que as plataformas proxectadas pola Administración Central prexudican os caladoiros.
O territorio galego é o quinto do mundo con máis potencia eólica instalada. A desconfianza que comeza a suscitar o aproveitamento modificou a estratexia das empresas do sector. Estas compañías das que só o 10% son firmas galegas, ofrecen investimentos de 3.000 millóns de euros a cambio de máis muíños e poren de ocupar máis montes. Pretenden conseguir 2.500 megavatios máis a cambio de crearen outros 2.500 postos de traballo.
Os ecoloxistas denuncian que cada unha das cen minicentrais que soportan os nosos ríos destrúe entre o 45 e 95% da fauna galega total. Iso non significa en cambio que os aeroxeradores sexan un maná divino sen repercusión no contorno.
No verán do 2.006 a Xunta pugnaba co Goberno Central para incrementar a xeración eólica de electricidade por riba do que Madrid lle permite.
Certo aire entre futurista e innovador dos viraventos brancos alentou tamaña proliferación deles por Galicia adiante. Aínda así, dentro dalgunha decada os nosos descendentes mirarán horrorizados a barbarie paisaxística e de mal gusto que perpetramos no afán de parecermos modernos.
Un estudo da Deputación da Coruña, presentado a finais de 2.005 polo profesor Manuel Lara, desvela que a Costa da Morte e Xallas teñen serias carencias enerxéticas. A zona precisa investimentos de 6,5 millóns de euros para pór como é debido a subministración de electricidade. Faltan transformadores, subestacións e interruptores que permitan illar as avarías. A iso haberá que engadirlle os custos dunha planta de gas licuado e unha mínima infraestructura de telecomunicacións que tire da “zona de
sombra” boa parte do territorio de todos os concellos.
Estes datos contrastan cos 140 millóns de euros que ten previsto investir en Galicia Rede Eléctrica de España ata o ano 2.008 para mellorar a infraestrutura de “evacuación” da enerxía eólica e a das centrais das Pontes e Sabón.
É manifesta a cativa riqueza que o “feísmo” dos parques eólicos lle reporta a quen ten que vivir con eles no seu contorno: escaso beneficio como consumidor, e escaso tamén como habitante “integrado” no medio natural e rural que desmente a berros o discurso política e ecoloxicamente correcto dos muíños de vento.
Se existe un territorio que merece ser compensado coa creación dunha taxa sobre as empresas que explotan os seus recursos eólicos e hidráulicos é o do Xallas.

 
Río Xallas © 2007 Template feito por Templates para Você