Mostrando entradas con la etiqueta Historias e lendas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Historias e lendas. Mostrar todas las entradas

martes, 10 de marzo de 2009

O Combate de Dumbría

Inspirándose tal vez no fantástico relato que aporta Benito Viccetto na súa "Historia de Galicia" sobre a batalla entre as huestes de Céltigo e Noerio, á ribeira do Xallas, compuxo Eduardo Pondal un dos seus últimos poemas, " O combate de Dumbría".

Intrépitos galegos que
dende antigos días sobre a
fronte levades a estrela
vespertina, se queredes
ser fortes nas épicas
porfías, lembrádevos
do rudo combate de Dumbría.
...
Aos vosos nobres fillos
relembrar noite e día os
feitos denodados da vosa
xente antiga; recordade
decote os seus feitos i
ousadías, ¡Recordade o
famoso combate de
Dumbría!

O rexurdir de Alcaián

Indagando un pouco sobre a lenda da lagoa de Alcaián chegamos á conclusión de que se a lenda fose certa, Xesucristo non estivo de todo atinado cando dixo “e nunca arriba volverás” referíndose á vila de Alcaián.

Debido ás canles feitas na lagoa ó abriren alí unha mina de titanio e rútilo sobre os anos corenta a lagoa secou e nas escavacións que se levaron a cabo, apareceron restos arqueolóxicos dun poboado paleolítico. Alcaían foi un dos primeiros asentamentos humanos en Galicia.


O mito de Alcaián

A lagoa de Alcaián está situada na parroquia de Seavia (concello de Coristanco) tamén recibe o nome de Braña Rubia, esta denominación débese á cor do terreo que é vermello debido ós sedimentos de arxila alí acumulados durante o período cuaternario. A Braña Rubia aporta auga ó rio Mira que é o primeiro afluente importante do rio Xallas.

Sobre esta lagoa existe unha curiosa lenda que afirma que baixo as súas augas habia unha gran vila, a vila de Alcaián.

A lenda conta que nunha noite de treboada entraron na vila dous forasteiros solicitando refuxio e comida. Os habitantes de Alcaián negándose a covixar ós dous homes céivanlle os cans botándoos deste xeito da vila. As dúas persoas eran Xesucristo e un dos seus apóstolos.

Cando estaban a sair da vila Xesucristo dase a volta e levantando a voz di:

Adeus vila de Alcaián

Que me encirraches os cans

Afundiraste

E nunca arriba volverás.

Dise pola zona que en ocasións chéganse a escoitar os ladridos dos cans, o canto dos galos e ata mesmo o repenicar das campás dese pobo soterrado polas augas, Alcaián.

 
Río Xallas © 2007 Template feito por Templates para Você